[AFAL] Vera Zakharov (VENTUS)

posted on 20 Dec 2014 21:13 by pratongyam
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
'...มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?'
'..โชคดีแล้วล่ะที่เธอสามารถยิ้มได้กว้างขนาดนี้'
'สายลมที่พัดผ่าน... ไม่เคยเหมือนกันเลยซักครั้ง'
 
 
 
 
 
 
 
PROFILE
 
 
ชื่อ : Vera(วีรา/วีร่า)  นามสกุล : Zakharov(ซัคคารอฟ)
 
อายุ : 19
 
ส่วนสูง/น้ำหนัก : 168/55
 
เพศ : หญิง
 
ภูมิลำเนา :  กัล์ฟเวแกน / บัลฟันด์ไฮล์ม(ปัจจุบัน)

เชื้อชาติ : รัสเซีย
 
ZONE : Ventus
 
LEVEL : 2
 
HEART PEARL : ผลึกสีเหลืองอำพันขนาด 2ซม. ในรูปของสร้อยเงินที่ถูกล็อคโดยล็อคเก็ตรูปร่างคล้ายลูกบอล 
 
 
 
 
 
อุปนิสัยตัวละคร : 

เป็นคนชอบอ่านหนังสือเพื่อหาความรู้ใหม่ๆ โดยเฉพาะเรื่องพรรณพืช  มีความรู้มากในด้านนี้

ค่อนข้างแสดงความรู้สึกยาก #โดยเฉพาะทางสีหน้า จึงดูเป็นคนนิ่งและใบหน้าไร้ความรู้สึกซะส่วนใหญ่

ยิ้มกว้างๆไม่เป็น เวลายิ้มจะกลายเป็นแสยะยิ้มไป ก็เลยได้แค่ยิ้มนิดๆหน่อยๆเท่านั้น

เป็นคนพูดน้อย แต่ไม่ใช่คนไม่มีมนุษยสัมพันธ์

ถนัดวิชาด้านวิทยาศาสตร์โดยเฉพาะชีวะ ไม่ถนัดวิชาศิลปะ /วาดรูปห่วยมาก

ไม่นับถือศาสนาหรือลัทธิความเชื่อใดๆ แต่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองพิสูจน์ได้เท่านั้น

ไม่ค่อยคิดอะไรมาก ความรู้สึกช้าในเรื่องบางเรื่อง 

ชอบสังเกตคนอื่นเงียบๆ 

เวลาอยู่เฉยๆจะดูเป็นคนไร้มนุษยสัมพันธ์ซะอย่างนั้น (เห็นแบบนี้แต่ก็ชอบช่วยเหลือคนอื่่นนะ)

ไม่ค่อยสนใจในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้สนใจ(..)

ชอบขลุกตัวอยู่กับสวนไม่ก็ห้องสมุด

ไม่พูดถึงอดีตของตัวเองเท่าไร แต่ถ้ามีคนถาม ถ้าเกิดว่าตัวเองรู้สึกสนิทใจก็จะเล่าให้ฟัง

กินจุ (มาก...) / ถนัดมือซ้าย

ร่างกายไม่แข็งแรงเท่าไร แต่ก็พอมีลูกอึดอยู่บ้าง 


 

'ถือคติว่าขอให้วันนี้มีที่นอนที่ปลอดภัย มีอาหารให้กินครบสามมื้อก็พอแล้ว'

 

ข้อดี

ด้วยความที่เป็นคนนิ่งจึงไม่สามารถมีใครคาดเดาอารมณ์ได้ง่ายๆ มีความเย็นและนิ่งสูงมากจึงควบคุมสติได้ดี ยึดความเป็นจริงเป็นสำคัญ ชชอบช่วยเหลือคนอื่นถึงแม้หน้าตาจะไม่เอื้อก็ตาม เก่งเรื่องสมุนไพรและต้นไม้

 

ข้อเสีย

เป็นคนที่ยึดเหตุผลและหลักความจริงมาก ทำให้ไม่ค่อยมองเห็นความละเอียดอ่อนเล็กๆน้อยๆในหลายเรื่อง แสดงอารมณ์ได้ไม่เก่งเข้าขั้นติดลบ พึ่งพาตัวเองจนมากเกินไป

 
สิ่งที่ชอบ
ต้นไม้ ดอกไม้ สมุนไพร เวลาเช้า 
 
สิ่งที่ไม่ชอบ
อดีตของตัวเองเพราะมักทำให้ฝันร้ายบ่อยๆ 
 
 
เหตุการณ์มิวเทชั่น :
 
ในขณะที่กำลังเก็บสมุนไพรในแปลงมาวิเคราะห์เหมือนอย่างปกติที่เคยทำทุกวัน ตอนที่กำลังเอื้อมมือเด็ดสมุนไพรเก็บเข้าตะกร้าก็กลายเป็นว่ากิ่งที่โดนหักกลับงอกขึ้นมาใหม่ได้ทันที โดยมีแสงสีขาวเรืองๆขึ้นมาบริเวณที่โดนหักไป ก่อนที่สมุนไพรจะกลับมางอกใหม่และเยอะกว่าเดิมอย่างแปลกประหลาด อีกทั้งพอจับเปลือกต้นไม้ที่กำลังแห้งก็กลับมามีสภาพอุดมสมบูรณ์เหมือนเดิม ระหว่างฟื้นฟูเหมือนมีสายลมทั้งอุ่นและเย็นพัดวนไปมารอบต้นไม้ต้นนั้น เป็ุนแบบ์นี็้ซ้ำไปมาแบบนี้มาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ
 
 
 
ประวัติ : 

-วีราอาศัยอยู่กับพ่อกับแม่ที่กัล์ฟเวแกน (เป็นนักพฤกษศาสตร์ทั้งคู่) ตายทั้งคู่ตั้งแต่วีราอายุ 10 ขวบเพราะอุบัติเหตุบางอย่าง ต่อมาโดนป้ารับไปเลี้ยงแต่มักโดนทำไม่ดีใส่เพราะหาว่าเป็นตัวเกะกะของครอบครัว เธอจึงมักหลบไปอยู่กับคุณลุงที่เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรแถวบ้านป้า

-อายุ 14 โดนส่งไปขายให้พวกค้ามนุษย์นอกกฏหมายเพื่อปัดความรับผิดชอบ แต่โชคดีที่สุดท้ายหาทางออกด้วยการส่งข่าวให้ตำรวจและทลายแหล่งซะ /แต่แลกมากับแผลเป็นที่หลังขนาดใหญ่จากการโดนลอบทำร้าย

-ต่อมาได้คนรับเลี้ยงเป็นข้าราชการผู้ร่ำรวยที่บังเอิญเจอกับวีราตอนจับขังอยู่นั้นเอง ทำให้วีราก็กลายเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวนั้นไปโดยปริยาย

สุดท้ายวีราก็เลือกที่จะลืมว่าตัวเองเคยมีญาติพี่น้องเป็นใครตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นอกจากนั้นยังเปลี่ยนนามสกุลตามครอบครัวใหม่อีกด้วย นั้นก็คือ ‘ซัคคารอฟ’ 

#ครอบครัวจริงๆของวีราก็เป็นรัสเซียนค่ะ แต่ไม่ใช่นามสกุลนี้

 

ฝากเนื้อฝากตัวลูกสาวรอบที่สาม(..)ด้วยนะคะ หวังว่าจะได้เคลียร์เว้นท์ยาวๆเลย ฮ่าาาาาาาา///////

ไม่ได้ปรับเปลี่ยนโปรไฟล์อะไรเลยค่ะ แค่ขยายนิสัยให้ชัดเจนขึ้น 

 

ติดต่อ ผปค. ได้ตามนี้เลยค่ะ >> @prcharz (คุยเล่น/โรลเพลย์/หรือให้เราทักไปคุยก็ได้ทั้งนั้นค่า)

แอคสำหรับโรลเพลย์ค่ะ >> @afal_vera


 

 

edit @ 28 May 2015 15:07:39 by hoshistar

edit @ 29 May 2015 07:31:49 by hoshistar

Pocky Day☆เสือสิงหา

posted on 15 Nov 2014 20:08 by pratongyam
 
 
เอามาฝากแปะไว้ในนี้ล่ะ!!
.
.
.
 
พี่เสือน้องสิงป๊อกกี้เดย์
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
/ระเบิดตัวเองตายโดยสงบ #เดี๋ยว
 
 
 
 
..นี้มันเลยป๊อกกี้เดย์มากี่วันฟะ5555555555555

 

edit @ 15 Nov 2014 20:42:34 by hoshistar

edit @ 15 Nov 2014 20:43:24 by hoshistar

(EINT) Prolouge พระพาย ธีราพัฒน์

posted on 16 Aug 2014 15:26 by pratongyam

 

 

 

 

Prolouge : Intersomnia

 


ผู้เข้าร่วมการวิจัยทดลอง หมายเลข 66039

 

นางสาวพระพาย ธีราพัฒน์ (Praprai Tirapat)

 

 

 

ให้ตายซิ.. ฟ้าครึ้มซะแบบนี้ท่าทางฝนจะตกแหงๆ แล้วจะไปเรียนพิเศษยังไงล่ะเนี้ย

 

 

 

เด็กสาวเงยหน้ามองเมฆก้อนโตสีดำผ่านกระจกห้องซ้อมรำที่เริ่มลอยมาสุมอยู่รวมกันบนฟ้าจนไม่มีแสงแดดยามบ่ายส่องลงมา บรรยากาศข้างล่างจึงดูอึมครึมตามปกติของเวลาก่อนฝนตก คิดดูดีๆแล้วระยะทางจากโรงเรียนของเธอไปถึงบีทีเอสมันก็ไม่ใช่ใกล้ๆซะด้วย


ตอนนี้เป็นคาบชมรม อีกครึ่งชม.ถึงจะได้ออกจากโรงเรียน เวลานั้นฝนก็น่าจะตกพอดี

เธอคิดในใจ

“พระพาย ช่วยซ้อมท่าให้เด็กกลุ่มนี้หน่อยได้มั้ย??” ทันทีที่ได้ยินเสียงรุ่นพี่ ม.6ดังขึ้นข้างตัว พระพายก็รีบหันไปทันที

“หืม รำอะไรคะ?”

“สีนวลน่ะ”

“โอเคค่ะ ได้เลยๆ” เธอละสายตาออกจากหน้าต่างบานนั้นแล้วเดินมายังกลุ่มเด็กที่ยืนรออยู่แล้วก่อนจะเริ่มสอนและรำให้ดูเป็นตัวอย่างพร้อมเพลงที่ดังมาจากสเตอริโอ

ทันทีที่เด็กสาวเริ่มรำก็มีเสียงฮือฮามาจากกลุ่มเด็กที่เธอสอนอยู่ กลุ่มอื่นๆที่อยู่ในห้องก็เริ่มหันมามองอย่างสนใจ

เธอรำมาแทบจะตลอดทั้งชีวิตของเธอแล้วจึงไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าเกิดจะกลายเป็นจุดสนใจ เพราะฉะนั้นถึงจะเกิดปฏิกิริยาขึ้นรอบข้างพระพายก็ยังรำต่อไปด้วยท่าทีที่ไม่เคอะเขินเลยแม้แต่น้อย

…เท่าที่จำความได้พระพายก็โดนคุณย่าจับดัดแขนดัดขาดัดมือจุ่มในน้ำซาวข้าวมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

คงเพราะคุณย่าที่เป็นอาจารย์สอนนาฏศิลป์ผู้ทรงคุณวุฒิไม่มีลูกสาวเลยซักคน แถมเธอก็เป็นเพียงหลานสาวเพียงคนเดียวของท่านด้วยจึงโดนสอนวิชานาฏศิลป์อย่างเข้มข้นกว่าใครในวัยเดียวกัน

 ถึงแม้ตอนนั้นเธอจะยังไม่ได้ชอบการรำอะไรเท่าไรนักแต่พอรู้ตัวอีกทีการรำก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอไปซะแล้ว

 

ทันทีที่รำจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้นพร้อมกัน เธอหันไปยิ้มแล้วก้มหัวรับเสียงปรบมือก่อนจะหันกลับไปสอนรุ่นน้องต่อ ซึ่งส่วนใหญ่ก็มีพื้นฐานวิชานาฏศิลป์ในเกณฑ์ดี

 

อันที่จริงคนที่เข้ามาอยู่ชมรมนี้ส่วนใหญ่ก็รำเป็นกันหมดแล้วทั้งนั้น จะมีแค่บางคนที่ตามเพื่อนมาทั้งๆที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรถึงแม้ว่าจะต้องจับดัดตัวจนเด็กๆร้องโอดโอยก็ตาม

พระพายได้รับหน้าที่สอนเด็กใหม่อยู่บ่อยๆ ไม่ใช่แค่เพราะมีประสบการณ์ที่ยาวนานกว่าคนอื่นในชมรมเท่านั้น แต่เพราะเธอเป็นคนใจเย็นกว่าใครและมีมนุษยสัมพันธ์ทำให้เด็กในชมรมไม่เกร็งเวลาอยู่กับเธอ การสอนให้เด็กจำท่าได้จึงง่ายขึ้นกว่าเดิม

 

แต่เธอก็คิดเหมือนกันว่าการสอนคนอื่นที่ต้องพูดอธิบายมากๆเนี้ยมันก็เมื่อยปากเหมือนกันนะ…

แต่ถ้าเห็นเด็กๆสามารถรำได้ผ่านการสอนของเธอมันก็รู้สึกดีไม่น้อยเหมือนกัน

ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกชมรม พระพายจึงเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนจากโจงกระเบนสีแดงเลือดหมูสำหรับใส่ซ้อมรำโดยเฉพาะเป็นกระโปรงนักเรียนยาวเลยเข่าตามกฎของโรงเรียนหญิงล้วน

“งั้นขอตัวก่อนนะคะ” พระพายหยิบกระเป๋านักเรียนก่อนจะหันไปบอกกับรุ่นพี่ที่ดูท่าทางวันนี้จะว่างจึงอยู่ซ้อมกันต่อ

“โอ้ วันนี้กลับเร็วแหะ มีเรียนพิเศษ?”

“ค่ะ!! วิชาฟิสิกส์” เธอตอบยิ้มๆ

“แหม มิน่าล่ะวันนี้ถึงได้ดูกระปรี้กระเปร่านัก” ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะก่อนที่พระพายจะเดินออกมาจากห้องชมรม

แน่ล่ะ ..ก็วันนี้มีวิชาที่เธอชอบที่สุดในตารางเรียน วิชาฟิสิกส์เป็นวิชาที่เด็กสาวสนุกกับมันที่สุด ท้าทายเวลาได้แก้โจทย์หลากหลายแบบ หากแก้ไม่ได้ก็เธอก็จะทำทุกวิถีทางที่จะหาคำตอบออกออกมาให้ได้ เธอเคยถึงขนาดนั่งจ้องจานข้าวเป็นชั่วโมงเพื่อโจทย์ที่แก้ไม่ออกจนที่บ้านเป็นห่วงว่าลูกสาวตัวเองเครียดอะไรมาหรือเปล่า

ส่วนวิชาที่เธอเกลียดที่สุดคือวิชาการงานอาชีพ

สำหรับพระพายถ้าเปรียบสองวิชานี้เป็นยาแล้ว… การงานอาชีพก็เป็นยาหอมที่กินแล้วขมฝืดคอทุกทีส่วนวิชาฟิสิกส์ก็เป็นสเตปซิลที่ทั้งหวานทั้งชุ่มคอมีประโยชน์

มืดชะมัด

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึมไม่เหมาะกับเวลาบ่ายสามเอาซะเลย

ในขณะที่กำลังเดินออกจากโรงเรียนเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อหยิบมือถือขึ้นมาก็พบว่าเป็น ‘วาโย’ แฝดคนพี่ของเธอโทรเข้ามา พระพายกดรับสายแทบจะในทันที

“ฮัลโหลลล แปปนึงนะโย พายกำลังออกไป”  

พระพายเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าพี่ชายยืนรออยู่ที่สถานีต้นทาง ในทุกวันที่มีเรียนพิเศษเธอจะไปกับวาโยตลอด โดยจะนัดเจอกันที่สถานีต้นทางซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนของเธอและพี่ชายนัก

..ถ้ารีบเดิน 10 นาทีก็น่าจะถึง

พระพายคิดคำนวณในใจก่อนจะเดินออกมาจากรั้วโรงเรียนที่ข้างๆมีป้ายหินอ่อนสีขาวตัวอักษรสีทองสว่าง ‘โรงเรียนสตรีคามิลเลียน’ ดังตระหง่านอยู่ สถานการณ์ค่อนข้างวุ่นวายเพราะเป็นเวลาเลิกเรียนจึงมีเด็กนักเรียนมากมายทั้ง ม.ต้นและ ม.ปลาย บ้างก็เดินตรงไปยังสถานีบีทีเอสแบบเธอ บ้างก็ยืนรอผู้ปกครอง บ้างก็เดินไปซื้อขนมซื้อน้ำที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างๆโรงเรียน

ต้องรีบแล้วล่ะ ฝนใกล้จะตกแล้ว “เดี๋ยวก่อนค่ะ!!”

เด็กสาวสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันขวับไปทางต้นเสียงที่เรียกเสียงดังอย่างน่ากลัว พบว่ามีผู้หญิงวัยทำงานซึ่งสวมชุดยูนิฟอร์มของบริษัทอะไรซักอย่างที่ตนรู้สึกว่าคุ้นตาเอามากๆ  

ท่าทางจะคุยยาว …ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินต่อดีกว่าแหะ

พระพายเบนสายตากลับมาราวกับแค่หันมองรอบๆเท่านั้นไมได้สนใจอะไรก่อนจะเดินต่อ แต่พอเธอเดินซักแปปก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังก๊อกแก๊กมาจากด้านหลังแล้วเรียกเธออีกรอบ

“คุณน้องคะ คุณน้องงงง”

เดินตามมาขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย..

“..คะ?” งวดนี้ด้วยความที่โดนตามติดมาอย่างประชิดมากทำให้ไม่สามารถทำเป็นเดินลิ่วไม่สนใจเสียงเรียกได้อีกต่อไป พระพายจึงหันกลับไปก่อนจะเลิกคิ้วเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลา พวกเรามาจากบริษัทไกเออร์ค่ะ!!! ตอนนี้บริษัทเรามีโปรเจ็คใหม่ที่กำลังจะทำในเร็วๆนี้ เป็นโปรเจคเครื่องลดน้ำหนักที่กำลังจะเปิดตัวในเร็วๆนี้ค่ะน้อง”

เธอยืนฟังแล้วพยักหน้าหงึก  พลางนึกไปถึงโฆษณาซาร่าจอร์ชที่เธอเห็นบ่อยๆพร้อมโลโก้บริษัทไกเออร์ และน้องหุ่นดีที่มายิ้มแอะปิดท้ายโฆษณาทุกรอบ


“อ่า..  ที่มีน้องหุ่นดีเป็นมาสคอตใช่มั้ยคะ?”

“อุ้ยต๊ายตาย แสดงว่าน้องก็ติดตามสินค้าบริษัทเราอยู่ใช่มั้ยคะ!!!”


เอ่อ.. ที่จริงไม่น่าจะใช้คำว่าติดตาม ต้องเรียกว่าโดนไซโคผ่านโฆษณาจนจำได้จะถูกต้องกว่า

ถึงกระนั้น พระพายก็ได้แต่ยิ้มไม่ได้ตอบอะไรต่อ อยากจะปลีกตัวออกจากตรงนี้เต็มทีเพราะเมฆเริ่มก่อตัวหนาขึ้นทุกทีแล้ว

“งั้นเยี่ยมเลยค่ะ!! ตอนนี้พี่กำลังมองหาคนที่จะมาร่วมทดลองเครื่องลดน้ำหนักใหม่ก่อนจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ น้องสนใจมาเป็นผู้ร่วมทดลองมั้ยคะ ทางเราอยากได้คนที่รู้จักบริษัทเราอยู่แล้วด้วย… ถ้าลงชื่อวันนี้แถมฟรีร่มน้องหุ่นดีด้วยนะคะ!!”

พระพายมองสายตาของหญิงตรงหน้าที่มองเธออย่างมีความหวังและมีท่าว่าหากเธอปฏิเสธก็คงจะได้ฟังคนตรงหน้าพูดชักแม่น้ำทั้งห้ามาโน้มน้าวใจให้เธอลงลายเซนต์จนได้  บริษัทนี้เท่าที่ดูก็ไม่เคยมีชื่อเสียงในแง่ลบ มีแบรนด์แบบนี้คงไว้ใจได้ แถมยังได้ร่มในเวลาฝนใกล้จะตกร่อมร่อแบบนี้อีก มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร

เด็กสาวคิดได้แบบนั้นจึงพยักหน้าตอบรับหญิงสาวที่รอคำตอบอยู่ ทำให้หญิงสาวดี๊ด๊ารีบหยิบเอกสารออกมาให้เซนต์ทันที


“งั้นน้องเซนต์ตรงนี้เลยค่ะ อ่านรายละเอียดตรงนี้ก่อนนะคะ”


เอกสารนั้นขึ้นหัวเรื่องว่า ‘Project 66’ เดี่ยวๆ ทำเอาพระพายสงสัยนิดหน่อยแต่ไม่ได้คิดอะไรต่อแล้วกวาดตาอ่านเอกสารหน้านั้นที่ว่าด้วยเรื่องของข้อตกลงต่างๆแค่แวบเดียวก็จรดปากกาเซนต์ชื่อและกรอกรายละเอียดต่างๆทันทีเพราะความรีบก่อนที่จะได้รับร่มสกรีนน้องหุ่นดีมา


“หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะคะน้อง ขอบคุณมากค่ะ!!!”

พระพายยิ้มรับก่อนจะขอตัวจากไปและเริ่มเร่งฝีเท้าเดินต่อพร้อมกับกางร่มเพราะฝนที่เริ่มลงเม็ดมาแล้ว เมื่อเธอหันกลับไปอีกครั้งก็พบว่าหญิงสาวคนนั้นได้เดินกลับหายไปแล้วโดยไม่ได้สนใจเด็กนักเรียนคนใดอีกต่อไป

เด็กสาวมุ่นคิ้วนิดๆอย่างสงสัย ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปทางสถานีเพราะนึกได้ว่าจะใกล้ถึงเวลาเรียนพิเศษแล้ว

 

 

 

…เธอไม่ได้รู้เลยว่าการเซนต์ชื่อในครั้งนี้จะทำให้เธอได้พบกับสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา

 

 

 

 

/จ จบแล้วค่ะแง้ นั่งพิมพ์เพลินๆ ปาไป 6442 ตัวอักษร.... 

สรุปคือพระพายลงชื่อเพราะว่าความรีบค่ะฮ่าาาาา #สรุปให้สำหรับคนที่ขี้เกียจอ่า----

ส่วนตัวพระพายเป็นคนใจเย็นน่ะค่ะ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นพวกชอบคิดอะไรในหัวเยอะอยู่น้า 

แต่แกก็ไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรค่ะ ออกจะใจดี55555

ที่สำคัญคือพระพายรักการรำและฟิสิกส์มากค่ะ อยากเขียนตรงจุดนี้เลยใส่เข้าไปด้วย 

ปล.วาโยเป็นฝาแฝดคนพี่ของพระพายค่ะ คิดว่าอีเว้นท์ต่อไปน่าจะได้ออกโรงมากกว่านี้นะ !!

 

รำสีนวลที่พระพายรำในอีเว้นท์คือเพลงนี้ค่ะ http://www.youtube.com/watch?v=fw4elnfFaS4

 

 

edit @ 16 Aug 2014 19:44:29 by hoshistar

edit @ 16 Aug 2014 19:59:43 by hoshistar

edit @ 6 Nov 2014 18:04:02 by hoshistar